In 1992 was ik student aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. In die tijd werd de naam van de “schilderafdeling” veranderd in “Autonoom” — de studenten konden in principe alles maken, zolang ze hun standpunt goed konden verdedigen. Het was de tijd van computer en video, installaties en alles wat “conceptueel” was, en het werd vaak gecommuniceerd dat schilderen een soort verouderde kunstvorm was.
Opgegroeid in de DDR, in Berlijn en Dresden, kwam ik uit de meer expressionistische traditie en had ik mijn moeilijkheden met de algemene geest aan de Rietveld Academie in die tijd. Aan de andere kant leerde ik veel van de conceptuele benadering en mijn kunst werd scherper gefocust.
Op een eenzame nacht in mijn atelier in de Cornelis Drebbelstraat schilderde ik deze figuur in een paar minuten — de Oekraïense Parachutist, ongeveer 200×150 cm op doek.
Waarom is de Oekraïense Parachutist geel?
In die tijd maakte ik mij diepe zorgen over de oorlog in Abchazië — een prachtige, smalle bergstreek aan de Zwarte Zeekust, die een betwiste onafhankelijkheid van Georgië had uitgeroepen. Georgië en de meeste landen erkenden zijn onafhankelijkheid niet. Een grote oorlog brak uit.
Nederlandse kranten berichtten destijds uitgebreid over het conflict — met gruwelijke verhalen en beelden. Ik kon het lijden van de mensen en de oorzaken en de zin van deze burgeroorlog niet volledig bevatten.
Het jonge onafhankelijke Oekraïne had toen VN-vredessoldaten — als ik het me goed herinner — en bood zijn beste strijders aan voor conflictgebieden op onze aardbol, die conflicten die zo heet waren dat andere landen geen eigen troepen stuurden. Maar ik denk dat ze niet betrokken waren bij het Abchazische conflict.
Geel is de kleur van hoop en de zon. Ik wenste vrede voor de vele conflicten en onlusten na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie.
Eerst was het gewoon “De VN-Parachutist” en werd het “De Oekraïense VN-Parachutist.”
Het is een gezonde, stevige dorpsjongen die uit de hemel barst, vol jeugdige kracht en optimistische energie, die neerdaalt in een hem onbekend conflict — misschien in Afrika — en binnenkort tussen de vuurlinies zal staan. Maar hij zal overleven. Hij is onstuitbaar.
Kan kunst de werkelijkheid daadwerkelijk veranderen en een impact hebben op onze wereld?
Een paar jaar eerder was ik zelf een jonge, onervaren soldaat in de late DDR in Oost-Duitsland. Fotograferen was streng verboden, maar toch lukte het mij om een paar foto’s te maken. Ik kon de verschrikkingen van een echte oorlog niet kennen, maar ik stel ze me tot op de dag van vandaag vaak voor.
De periode van 1991 tot 1993 aan de Rietveld Academie was achteraf gezien een van de beste in mijn werk. Het kwam rechtstreeks uit mijn hart en mijn ziel.
Stel je voor hoe mijn leven zich heeft gewend — toen ik acht jaar later daadwerkelijk trouwde met mijn Georgische vrouw en sindsdien in Georgië leef, met het nog steeds onopgeloste conflict.
Update — maart 2026
Vierendertig jaar na het schilderen van de Oekraïense Parachutist in Amsterdam ben ik nog steeds in Tbilisi — en de conflicten waar ik mij in 1992 zorgen over maakte zijn nog steeds onopgelost. Abchazië blijft bevroren. De oorlog in Oekraïne, die ik op de een of andere manier anticipeerde in gele verf op die eenzame nacht in de Cornelis Drebbelstraat, is volop aanwezig.
Ik was online vele jaren bekend als “Hans”. In 2026 heb ik alles verenigd onder mijn echte naam: Heiner Buhr. Één kunstenaar, één aanwezigheid, één naam.
Dit voorjaar publiceer ik mijn eerste grote schilderijencatalogus — 28 jaar werk in Georgië sinds 1997. De Oekraïense Parachutist, nog steeds in Berlijn, zal er niet in staan. De grote doeken uit Amsterdam en Berlijn hebben de reis naar Tbilisi nog niet gemaakt. Maar ze wachten.
De Oekraïense Parachutist kijkt dit alles gade vanaf een muur in Berlijn. Geel. Onstuitbaar.
Heiner Buhr — Schilder & Crypto Artist, Tbilisi
🌐 Ook beschikbaar in: English · Deutsch
Nieuwsbrief
Nieuwe schilderijen. Nieuwe teksten. Nieuwe plekken.
Rechtstreeks in je inbox.